Olaya sportmenlik açısından kısa bir özetle girmek gerekirse, başlarda büyük insan Atam’ın anlayışıyla “Zeki, çevik ve ahlaklı” bir grubun içine gireceğim umuduyla şen olsam da zaman içerisinde olmayan bir kültürden kendine çıkardığı payelerle kahraman olmaya çalışan insan topluluğuna katıldığım fikriyle, alenen aptal, göbekli insanların dahil olduğu ve de ahlaksız bir rekabetin ortasında bulunduğumun farkına varmak çok da zor olmadı.
Türkiye’de ortalama ömrü henüz dört yada beş yıllık geçmişi olan köpek sporunda zaten bir köpeğin başlangıç düzeyi sınava girmesi ortalama iki yıl gerektirirken, böylesi kısa zamanda ilk oldum diye çocukça çığlıklar atarak koltukları kabaran arkadaşlarım yanı sıra, henüz acemi sınıfını yeni atladığı zamanlarda kendini birkaç zamandır şampiyon sanan ağabeylerim de elbette mevcuttu. Oysaki tüm bu spor dallarında dünya üzerinde haftada birkaç yüz köpeğin başarılı olduğu bu sınavlarda alınan üçüncü sınıf (G) notların bırakın kahraman olmaya yetip yetmeyeceği, iyi yapılmış olduğu bile tartışılabilirdi. Tabi ki bakış açılarına göre kavramları da tartışabilirdik.
Evvel zamanlarda, şimdilerde yürümekte zorlanan, kulakları duymayan büyüklerimin kendi kendini bu kadar övmeyi hoş görmeseler de bunun da zamanın getirdiği yozlaşmaların eseri olduğu apaçık ortadaydı.
Bütün dünyada “Fair Play” kavramı elde edilebilecek en büyük ödüllere sahip kılarken, spor olarak bile görülse arama kurtarma çalışmalarının dahi ekip çalışmalarından çıkıp tek başına, insanların en iyi biziz fikirleriyle aynı cümle içinde kullanılması da ayrı bir sıkıntı sebebi olmuştu tabi ki.
Aklımdaki tek soru ise “spor” kelimesinin tek başına ve genel anlamlarının nasıl bu kadar farklı olduğuydu aslında! Yada amacımız spor yapmak mı yoksa hava yapmak mı olmalıydı bilemedim aslında. Yani aynı insanlar bize köpekli sporları özendirmeye çalışırken niye böyle olacağını değil de kendini geliştirmeden, dünya görüşünü değiştirmeden, doğru insan olmadan yapılamayacağını anlatmışlardı da bizi uslandırmışlardı, oydu derdim!
Çok uzun tabi ki söyleyeceklerim, yapmayı planladıklarım ve yetişmek için kimilerinin ömrünün yetmeyeceği kadar üstelik, fakat köpeğimi çalıştırmaktan, çenemi çalıştırabilmeye, sanal alemde naralar atabilmeye pek vaktim yok bugünler de …
Yalanlarını belli etmeyecek kadar zeki, poposu nu kaldırıp iş yapacak kadar çevik, örnek olacak kadar ahlaklı sporcu ekip arkadaşları diliyorum hepinize!
Saygılarımla
Mesut SARI
|
Köpekli sporcuların hali bir başkadır ülkemde
