Bir Veteriner Hekimin mesleği gereği , aldığı eğitimi ve zamanla pekişen tecrübeleri ile sezgileri , görselliği ve olumlu yaklaşım özelliği çok iyi gelişmiştir.
Bizim hastalarımız tıpkı bir bebek gibidirler ( cüssesi ne olursa olsun ) . Şımarık nazlı ve korkaktırlar. Tek farkı bizim hastalar ağlamaz teper ısırmaya çalışır tekme atar. İyi bir gözlemle tecrübeyle bilgiyle ve çok iyi bir anamnezle ( hasta sahibinden alınan hastayla ilgi bilgiler ) ve muayeneyle teşhise varırız. Tedaviye başlarız. Bu yapılanlar çoğunlukla ahırlarda olmaktadır.
Bizim işimiz acildeki doktorlar gibidir. Gecenin bir vaktinde yatağınızda en derin uykunuzda telefonunuz çalıyor. Karşınızda heycanlı titrek bir sesle ‘veterinerim hemen yetiş ineğimiz doğuramıyor ‘ diyen biri. Bir de kış ayı ise vay halimize. Arabanın buzlu camlarını iyi kötü temizleyip köye ulaşmak için alelacele yola koyulursunuz. Yüksek bir köy ise karlı ve buzlu yolda çıkabilirmiyim diye düşünürken diğer taraftan da acı içinde doğum yapmaya çalışan ineği düşünürsünüz. Bir an önce ulaşmalıyım…..
Ahıra vardığınızda evdeki herkes ayakta ahırdadır . O soğukta buz gibi çizmenizi ve tulumunuzu giyip bir an önce o sıcacık ahıra kendinizi atmak için can atarsınız. İneğin başına gelip hemen müdahaleye başlarsınız. Buzağının pozisyonu çıkmayacak kadar zorsa veya bir anomali sonucu buzağı gelmiyorsa yada doğum kanalı kapalı veya darsa SEZERYAN operasyonuna alırsınız. Bir jinekolog değiliz. Fakat şartlar bir jinekolog gibi olmamızı gerektiriyor. Hiçbir yardımcımız olmadan tek başımıza bir anestezist bir jinekolog bir yardımcı bir hemşire olup operasyonu yapıyoruz. Ahırı bir operasyon odasına çeviriyoruz. Bir madenci gibi alnımıza taktığımız aydınlatma cihazı ile …….
Bazen bir genel cerrah oluyoruz. Naylon poşet yiyen bez parçası yiyen hayvanlarda mide kompartımanlarının geçişini tıkadığında mideyi açıp bunları temizliyoruz. Mide deplasmanları – omasum konstipasyonları ( kabızlık ) – kısırlaştırma operasyonları- mideye batan tel ve çivi çıkarma operasyonları – kırık – çıkık – tendo dikişleri gibi operasyonları yapıyoruz. Bunları veteriner hekimlerin tamamı yapıyor. Birer uzman gibi.
Hayvanların iyleşmesi demek o hayvanı ekonomiye tekrar kazandırmak hayvan sahiplerinin geçimini sağlamak dolayısıyla kendi geçimizi sağlamaktır. Ve bunun vicdani boyutu hepsinden çok daha önemlidir. Ne soğuk işliyor nede uykusuzluk.
Biz veteriner hekimler bu fedakarca çalışma ortamımızda sahipli olsun yada sahipsiz olsun hayvanlara karşı bakış açımızı kimse bilemez. Sahipsiz bir köpeğe baktığımızda (çoğu kişi aman benden uzak dursun da…) o köpeğin aşısız hasta halini görmek bizleri üzer. O soğuklarda sabahın erken saatlerinde bir lokma yemek için korkarak ( bir savaş varmış gibi ) saldırının nerden geleceğini düşünerek dolaşmasını görmek bizleri üzüyor….
Devletin başı boş hayvanlara kuduz aşısı yapmak zorunluluğu vardır. Ayrıca bu hayvanları aşılamakla da bitmiyor. Hayvan barınaklarında 10 gün rehabilite edilmesi sağlık problemlerini çözmesi dişileri kısırlaştırmak aşılamalarını yapmak ve 10 günden sonra alındıkları doğal ortama bırakılmasını sağlamaktır . Bu işlemi yapılmış sokak hayvanlarına bir işaret ( Kulak Küpesi ) verilerek burakılmaıdır. Çevere ve Orman Bakanlığının çıkardığı 5199 sayılı kanunla bu görev illerde Valiliklerin emrine verilmiştir.
HAYTAP Hayvan Hakları Federasyonu Tokat İl Temsilcisi olarak bu işin takipçisi olacağız.